ਜਿਂਦ

ਦਾਣਾ ਚੁਗ ਪਂਛੀ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ,
ਪੱਤਲਾਂ ਤੌ ਪਾਣੀ ਲਂਘ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ,
ਸਰਾਏ ਛੱਡ ਮੁਸਾਫਿਰ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਫਿਰ ਕੌਣ ਕਹਿਂਦਾ ਹੈ ਕੀ , ਇਹ ਜਿਂਦ ਨਹੀ ਮੁਕਣੀ |

ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ,

ਚਂਦ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਲੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ,

ਸ਼ਰੀਰ ਨੂਂ ਤਾਂ ਰੂਹ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ,

ਫਿਰ ਕੌਣ ਕਹਿਂਦਾ ਹੈ , ਕਿ ਇਹ ਜਿਂਦ ਨਹੀਂ ਮੁਕਣੀ |


ਅਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ,
ਇੱਥੇ ਪਲ ਭਰ ਦਾ ਵਸਾਹ ਨਹੀਂ ,
ਆਇਆ ਸਾਂਹ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਹੈ ਰੱਬ ਦਾ ,
ਮੁੜ ਕੇ ਫੇਰ ਆਵੇਗਾ , ਇਸਦਾ ਕੌਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ,
ਕੌਣ ਕਹਿਂਦਾ ਹੈ ਕਿ , ਇਹ ਜਿਂਦ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਣੀ |


ਰਾਮ ਰਾਮ ਕਰਦੇ- ਕਰਦੇ ,
ਪਾਪ ਵੀ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ,
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ,
ਦੂਜੇ ਦਾ ਸੁੱਖ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਾਂ |


ਰੱਬ ਤੌਂ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਹਰ ਕੌਈ ਮਂਗਦਾ ਹੈ ,

ਬਸ ਕਰਨੀ ਸੱਭ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ,

ਚਂਗਾ ਜ਼ਰਾ ਖੱਟ ਕੇ ਵੇਖੌ ,
ਇਹ ਦੌਲਤ ਸੱਭ ਤੌਂ ਸੱਜ਼ਰੀ ਹੈ |

ਜਿਂਦ ਮੱਕ ਜਾਵੇ ਭਾਂਵੇ ਅਪਣੀ ,
ਪਰ ਕਰਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੱਲਦੀ ਲੌਕੌ ,
ਇਹ ਦੁਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਂਦੀ ਸੀ ,
ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਰਵੇਗੀ ਲੌਕੌ